Maand: oktober 2020

3. Voordat het idee ontstond..

Op 20-02-2020 kwam ik voor de 2e keer in de molen terecht van onderzoeken in het ziekenhuis. Er was het vermoeden dat ik wederom borstkanker had. Na een aantal weken van onderzoeken en onzekerheid werd het inderdaad bevestigd. Gelukkig niet uitgezaaid en goed te behandelen. Wel borstamputatie. Ik koos ervoor om geen reconstructie meer te laten doen, bang voor de complicaties en eventuele een blijvend letsel aan m’n arm.

Een paar dagen na de uitslag van dat onderzoek begon de Lock down door de corona. Ineens was ik ook nog m’n werk kwijt. Geen afleiding meer omdat de bioscopen dicht gingen, geen orkesten meer, geen theater, geen dansvoorstellingen, geen concerten meer etc. Alleen maar thuis op de bank zitten. 

Dit was wat teveel van het goeie voor mij. Waar ik de vorige keer, 6 jaar geleden, heel erg naar binnen in mezelf heb kunnen gaan, sloot zich nu iets in mij. Ik kon me nu niet terugtrekken in mijn eigen veilige wereld omdat de wereld om mij heen op z’n kop stond. De vibraties waren te heftig. Voor iedereen was het een onveilige en onbekende situatie. 

14 april werd ik geopereerd en omdat ik s ’nachts een bloeding kreeg, moest ik de dag daarna weer geopereerd worden.  Dezelfde operatie opnieuw. Door de corona was ook het ziekenhuis van slag. Daardoor werden er fouten gemaakt en dat voelde op z’n zachts gezegd niet veilig. De tweede keer ging de operatie gelukkig wel goed. 

Na 6 weken weinig doen en herstellen moest ik weer opkrabbelen. Op zich ging dat voorspoedig, maar toen ik weer wilde gaan werken (dan wel in een corona vorm) viel ik ten prooi aan een enorme moeheid en twijfel en m’n lijf en geest konden opeens niks meer.  

Dit patroon herkende ik wel van de vorige keer. Toen wilde ik ook te vroeg weer beginnen. 

2. Waarom vrouwen?

In het kader van dit project vraag ik veel mensen of zij vrouwen van ongeveer mijn leeftijd of ouder kennen ergens in Europa die (nog steeds) in de kunsten bezig zijn op een uitvoerend niveau. Ze gaan in hun gedachten graven en nog es graven….jaaah, ik ken iemand in Parijs die prachtige dingen maakt….oh maar ja…… dat is een man. 

Hoe komt het dat er zo weinig vrouwen van rond de 50 nog steeds uitvoerend musicus, kunstenaar, artistiek leider etc. zijn? Zijn er destijds maar zo weinig vrouwen mee begonnen en zijn er daarom maar zo weinig? Of zijn ze in de loop van de jaren ook nog es afgehaakt?

Sweelinck Conservatorium Amsterdam

Ik was 25 jaar toen ik begon aan het conservatorium in Amsterdam. In al die jaren dat ik daar gestudeerd heb op de jazz afdeling, was ik de enige vrouw op trompet. Er waren nog een paar vrouwen op saxofoon en op piano en verder veel zangeressen. Ik vond het lang niet altijd makkelijk om in een groep met allemaal ‘stoere, macho, trompetjongens mij staande te houden. Ik leek wel stoer, maar was vaak geïntimideerd door al het trompetgeweld. 

Ook in de loop van de jaren vond ik het lang niet altijd makkelijk om me in de wereld van de muziek staande te houden. Het is gelukt, maar nu sta ik op een nieuw punt. 

1. Later is nu!!

Op zoek naar inspiratie

Vanaf 1 april t/m eind september 2021 ga ik door Europa trekken met m’n bus, hond, trompet en videocamera. Afhankelijk natuurlijk of de toestand van de corona het toelaat. Ik ga op zoek naar vrouwen (van rond de 50 jaar) die mij op het gebied van de kunsten kunnen inspireren. Vrouwen die op eigenzinnige wijze met kunst, fotografie, muziek, theater bezig zijn. 

Documentaires

Van de kunstenmaaksters die ik ga ontmoeten wil ik een documentaire maken. Ik wil graag horen wat hen door de jaren heen heeft geïnspireerd, wat hen nu inspireert. Ik wil de inspiratie laten zien op film. Ik wil het laten horen. Ik wil weten hoe zij zich hebben ontwikkeld in de loop der jaren. Wat zij op hun weg zijn tegengekomen? Wat leer je van die weg? Hoe staat dat in dienst van de kunsten?

Ik ga een blog bijhouden waarin ik vertel over wie ik ontmoet, waar ik ben, wat mij inspireert. Een blog met tekst, video, muziek en foto’s.